Robert Simons van Leefbaar Rotterdam is – met onderbreking van zijn wethouderschap in het vorige college - het langst zittende raadslid. Dat geeft hem de titel: nestor. In die hoedanigheid hield hij vanmorgen in de raadzaal de traditionele nieuwjaarspeech, die met de gebruikelijke wensen begon en vervolgens als volgt klonk:

‘’Het begin van het nieuwe jaar is altijd een mooi moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Het is ook een moment waarbij het besef van tijd sterker is, dan op andere momenten van het jaar. En hoe langer je leeft, hoe korter het duurt! Tja, onze nachtburgermeester is er niet meer.

Afgelopen jaar was het eerste volledige jaar van deze raad, nog twee te gaan en dan is het voorbij. In dat besef is het goed om jezelf in gedachten te verplaatsen naar maart 2022 en jezelf de vraag te stellen: wat heb ik dan allemaal bereikt voor Rotterdam en de Rotterdammers. De komende twee jaar kunt u als lid van deze raad, hier -al dan niet met anderen- nog aan werken, zodat u over twee jaar met tevredenheid terug kunt kijken.

Voor onze burgermeester geldt een andere tijdshorizon, tegen de tijd dat hij afscheid neemt, kan hij zeggen: ik ben vrijwel mijn hele werkzame leven burgemeester van Rotterdam geweest.

Afgelopen jaar werden er in deze raad vaak grote woorden gebruikt, maar werden deze grote woorden ook gevolgd door grote daden? Bij die grote woorden denk ik aan Pinokkio, de vier vingers van Erdogan en fascistoïde gedrag, maar er waren en nog veel meer, zoals u weet. Zelf hou ik van  absurdistisch cabaret en kan er meestal wel om lachen. Maar wat voor beeld geeft het naar de Rotterdammers die ons hebben gekozen als hun volksvertegenwoordigers? Al die grote woorden hebben misschien ook wel geleid tot het feit dat onze collega Gerben Vreugedenhil werd verkozen als politicus van het jaar 2019, een man van weinig woorden! Maar zijn weinige woorden zijn doeltreffend en weldoordacht!

Vorig jaar heb ik in mijn nieuwjaarsrede stil gestaan bij de constatering dat onze raad opnieuw is verzuild, maar dan anno nu. Han van Midden refereerde hier aan in zijn afscheidsspeech, met de opmerking dat er bij de nieuwe verzuiling er een bijzondere verantwoording ligt bij de politieke leiders om hun achterban te emanciperen.

Het sisverbod

In Rotterdam kregen we het afgelopen jaar te maken met een rechter die een artikel in onze APV onrechtmatig verklaarde, namelijk het sisverbod. Daar gaat u niet over maar de Tweede Kamer was in het kort zijn conclusie. Ook landelijk speelde dit fenomeen op een aantal andere terreinen. Voor de een is het bewijs dat de rechtstaat goed werkt, voor de ander het bewijs dat de rechter op de stoel van de gekozen volksvertegenwoordigers gaat zitten en daarmee de democratie ondermijnd.

Het gevolg van deze gerechtelijke uitspraak is dat vrouwen in Rotterdam ongestraft kunnen worden uitgemaakt voor van alles en nog wat. En dat respectloze gedrag tegen vrouwen is een gif in onze samenleving, dat veel kapot maakt. Want hoe reageer jezelf als je zus, dochter, vriendin, vrouw of moeder ongevraagd word uitgemaakt voor van alles en nog wat!

Zou in dit klimaat waar het respect voor met name jonge vrouwen op straat en in het uitgaansleven ver te zoeken is, hebben bijgedragen aan het dodelijke geweld in Rotterdam tegen jonge vrouwen, waar we het voorbije jaar mee te maken kregen? Persoonlijk denk ik dat als het respect afwezig is het de drempels verlaagd voor dit soort vreselijk en zinloos geweld!

Wij als raad kunnen de leiding nemen om het respectloze gedrag tegen vrouwen te verminderen en onze eigen achterban hierop aanspreken. Dat is de emancipatie van je achterban waar Han van Midden in zijn afscheidsspeech op doelde.

Wij kunnen ook blijven wegkijken of ons verschuilen achter een rechter die van mening is dat wij er niet overgaan. Maar het zou mooi zijn als wij als raad in 2022 kunnen terugkijken en zeggen dat hebben wij opgepakt en niet alleen met woorden maar ook met daden. En ik weet het, het is veel moeilijker om daadwerkelijk mensen aan te spreken –zeker als het gaat om je eigen achterban- op onacceptabele gedrag dan hier in de raad lippendienst bewijzen aan de goede zaak. Het gaat hier om leiderschap tonen en het woord bij de daad voegen.

Koers van de Stad

Verder kijk ik uit naar de uitwerking van de met algemene stemmen aangenomen motie ‘Koers van de stad’ ingediend door Vincent Karremans, over de vraag hoe alle 45 raadsleden te betrekken bij het jaarlijks verdelen van de financiële taart en dan met name ook die 22 raadsleden van de oppositie. Deze 22 raadsleden vertegenwoordigen tenslotte de andere helft van het Rotterdamse electoraat. Overigens doe we ons zelf als raad -op dit punt- al jaren tekort, want in ons duale systeem is hier –in theorie- al voldoende ruimte voor. Maar van die ruimte wordt tot op heden nauwelijks gebruik gemaakt, misschien ook wel omdat hier moed en leiderschap voor nodig is. Laten we het gewoon gaan doen, geen woorden maar daden!

Nu we het toch hebben over het bestuur van onze stad, hun grootste succes van 2019 was het binnenhalen van het songfestival, voor de rest zit er nog heel veel in de pijplijn. Zoals ook bij de energietransitie, maar we hebben nu naast de klimaatgelovigen ook klimaatrealisten onder ons. Ik hoop voor het bestuur van deze stad dat ze in 2022 ook veel concrete successen hebben te melden.

Samenvattend: ik wens deze raad en het bestuur van de stad Rotterdam veel moed en leiderschap toe. Of met andere woorden: Niet lullen maar poetsen!

Ik wil afsluiten met een citaat van de vorig jaar overleden Rutger Hauer, die ons als raad kan helpen om onze tijd goed te besteden want, als we in het nieuwe jaar weer eens eindeloos debatteren over de procedures, denk dan eens aan het volgende:

 "All those moments will be lost in time, like tears in rain".