door Jan D. Swart

Het was raadslid Van Schaik opgevallen dat in Rotterdam op verschillende locaties de klokken een tijd aangaven die ze zelf leuk vonden. Als hij om 14:14 op de Goudsesingel in de richting van het stadhuis liep, was het daar bij aankomst nog maar 14:06. De zucht van verlichting was op de Meen te horen. Daar was het trouwens 13:00 uur. Maar een uur later kwam Van Schaik bij het Centraal Station van de kouwe kermis thuis toen hij om 15:06 inzag dat het inmiddels al tien minuten later was. Zijn trein was toen al in Barendrecht.

Van Schaik schreef er een brief over aan locoburgemeester Bert Wijbenga, die trouwens ook niet meer wist hoe laat het was. Hij had bij een Rotterdams stadsklok op zijn vrouw staan wachten, die toen ze aankwam in zijn beleving veel te laat was, maar bij een check om de hoek eigenlijk weer veel te vroeg. Afijn, slotsom: niemand in Rotterdam weet eigenlijk precies meer hoe laat het is. Daarom beginnen de raadsvergaderingen op het stadhuis ook nooit meer op 10:00 uur, maar in het gunstigste geval om 10:14.  

‘’Punctualiteit vormt een integraal onderdeel van het succes van Rotterdam als economische motor’’, had Van Schaik boos geschreven, terwijl hij van beroep een standwerker is op de markt en nog nooit van z’n leven op tijd heeft gekeken. En inmiddels snapt hij ook het probleem. Er bestaat in Rotterdam helemaal niet één man of één vrouw die de tijd bepaalt en de klokken gelijk zet. De stadsklokken hebben namelijk allemaal een eigen eigenaar.

‘’Er zijn klokken in beheer van de gemeente. Er zijn klokken van NPB Beheer. En ook de RET heeft er verscheidene’’, schrijft Bert Wijbenga en terwijl hij het schreef, dacht hij: nooit geweten. Dat geldt trouwens voor Van Schaik ook. Slotsom: de eigenaren gaan binnenkort bij elkaar zitten om voor eens en voor altijd te bepalen hoe laat het is in Rotterdam. De griffie in Rotterdam doet mee.