Ik kom uit een tijd dat je nog met de gulden betaalde en een woning gewoon te vinden was. Voor de jonge lezers: ja, ik ben ouder dan Google, haha. Je keek in de krant, je belde, je ging kijken, en meestal kon je er dan gewoon wonen. Wonen was geen strijd, maar een logische stap richting volwassenheid. Vrijheid die zo gewoon voelde, dat je pas later beseft hoe bijzonder het eigenlijk was.
Die ruimte gun je iedereen die nu zoekt.
Maar de stad van toen is niet de stad van nu. Huren stijgen harder dan de Maas bij storm, kleiner wonen is soms duurder dan blijven zitten, en woningen zijn vaker een verdienmodel dan een thuis. Mensen die al jaren netjes elke maand betalen, krijgen te horen dat ze niet “zeker” genoeg zijn om iets te kopen. Daar kan je hier in de stad maar één ding van denken: hoe dan?
En zo raken steeds meer Rotterdammers vast. Urgentielijsten waar weinig urgentie vanaf straalt. Samenwonen dat geen liefdeskeuze meer is, maar een rekenkundige. Jongeren die thuis blijven hangen omdat hun oude slaapkamer het enige betaalbare adres is dat nog over is. Niet omdat het zo gezellig is, maar omdat de rest simpelweg onhaalbaar is.
De start die ooit normaal was, is een hindernisbaan geworden.
We noemen het een woningmarkt, maar een markt heeft keuze. Wat we nu hebben, lijkt meer op een loterij. En wonen hoort geen gokspel te zijn. Een huis is geen handelswaar. Het is waar je je schoenen uittrekt, waar je ademhaalt, waar je thuiskomt. Rust. Waardigheid. Een plek om jezelf te zijn zonder dat je je afvraagt of je het volgende maand nog kunt betalen.
Die zekerheid zijn we kwijtgeraakt, en daarmee iets van onze toekomst.
Dat moet anders. Woningen voor mensen, niet voor winst. Zodat een sleutel hier in Rotterdam weer klinkt zoals het hoort. Niet als een uitzondering, maar als iets eigens, iets normaals. En dat iedereen, van starter tot oudere, alleen of met gezin, weer met dat simpele, Rotterdamse gevoel over de drempel kan stappen:
Ik ben thuis.
- Ellen Verkoelen is lijsttrekker van de Jongere Ouderen Unie (JOU)