In Charlois is het weer gelukt: een kinderfeest veranderen in een bestuurskundig eindwerkstuk. Sinterklaas zou dit jaar niet komen, omdat de wijkraad had besloten dat er geen onderscheid in kleur mocht zijn. En omdat blijkbaar niemand op tijd bedacht dat kinderen doorgaans niet wakker liggen van beleidsnotities, dreigde het hele feest te sneuvelen.

Want zo gaat dat tegenwoordig. Vroeger had je een stoomboot, een paard, een paar Pieten en een zak snoep. Nu krijg je kennelijk eerst een kleurenpalet, een vergaderschema, een afwegingskader en waarschijnlijk achteraf ook nog een evaluatieformulier. Voor de kinderen, uiteraard. Die kunnen dan aanvinken of zij zich voldoende gehoord voelden tijdens het verdwijnen van hun eigen feestje.

In Rotterdam houden we normaal gesproken niet zo van moeilijk doen. Sinterklaas is wit, Piet is zwart: in het oude verhaal kwam dat door de schoorsteen. Geen hogere wiskunde. Maar in een vergaderzaal kan zelfs roet kennelijk veranderen in een maatschappelijk vraagstuk waarvoor drie commissies en een externe gespreksleider nodig zijn.

Het besluit leverde precies op wat je kon verwachten: verontwaardiging. Charlois ging van de straat naar de televisie en van de televisie naar het landelijke nieuws. Heel Nederland keek mee hoe een wijkraad zich buitengewoon daadkrachtig inzette om vooral géén kinderfeest te organiseren.

De ene Rotterdammer vond het besluit overdreven. De ander meende dat de wijkraad zich misschien beter kon bezighouden met stoeptegels, veiligheid of vuilniszakken. Maar nee: de prioriteit lag kennelijk bij het voorkomen van pepernoten. Daar moet je ook maar tijd voor hebben.

Wethouder Luuc Dekkers kon het besluit niet zomaar terugdraaien. Tim de Haan had eerder al gezegd dat er in de wijkraad geen politiek bedreven moest worden. Dat is een prachtig uitgangspunt, totdat er een besluit wordt genomen met politieke gevolgen voor iedereen. Dan heet het ineens bestuurlijke verantwoordelijkheid. Vrij vertaald: niemand kan er iets aan doen.

Gelukkig kwamen drie andere wijkraden wél in beweging. Zij sloegen de handen ineen om de benodigde € 1.250 op tafel te krijgen. Geen dikke nota, geen heidag en geen kleurcodeboek: gewoon geld regelen, zodat kinderen een feestje kunnen vieren. Het kan dus wel.

En mocht dat bedrag toch niet rondkomen, dan is daar Wim Beelen. De eigenaar van het naar hem genoemde pretpark in Charlois zei eenvoudig: „Stuur de factuur maar op.” Kijk, dat is bestuurlijke daadkracht zonder bestuurslaag. Geen praatgroep, geen protocol en geen verantwoording van tien pagina’s. Gewoon betalen en doorgaan.

Misschien kan de wijkraad daar nog iets van opsteken. Niet alles hoeft ingewikkeld te worden gemaakt om belangrijk te lijken. Soms is een kinderfeest gewoon een kinderfeest. En soms past een zak beter om een stapel vergaderstukken dan om Sinterklaas.

Daarom schreef ik ook nog een sinterklaasgedicht voor de wijkraad van Charlois.

Sinterklaas zat te peinzen:

„Wat moet ik Charlois toch schenken?
Een zak vol regels, zwaar en groot,
of pepernoten op een boot?”

De wijkraad sprak: „Geen kleurverschil,
dus Sinterklaas blijft waar hij wil.”
De kinderen riepen, heel tevree:
„Maar mogen wij dan ook nog mee?”

Het nieuws ging rond, van straat tot krant,
de ophef trok door heel het land.
„Niet lullen, maar poetsen”, klonk het daar,
„regel dat feest toch dit jaar!”

Drie wijkraden zeiden toen meteen:
„Wij laten Charlois niet alleen.”
En Wim Beelen sprak zonder bezwaar:
„Stuur de rekening maar, ik sta klaar.”

Dus Sint weet nu wat hij moet doen:
met een brede lach en een beetje fatsoen.
Hij stopt de wijkraad, zonder veel gedoe,
meteen in de zak, terug naar Spanje toe.

Want in Rotterdam is het glashelder, klaar:
een kinderfeest gaat door, ook dit jaar.