Ik doe alles op de fiets. Het is gezonder, goedkoper en vaak nog sneller ook. En je vindt altijd wel een plek om hem neer te zetten. Behalve op  de Coolsingel. Daar blijft het me verbazen dat zo’n groot project nog niet doorhad dat Nederlanders, en dus Rotterdammers, op twee wielen worden grootgebracht. Die fietsen moeten ergens heen. Nu staat alles tussen hekjes geklemd (niemand kan er echt langs of bij), maar toch blijf je hopen dat je fiets er nog staat als je terugkomt. De Coolsingel is behoorlijk stenig geworden hoor, dat staat buiten kijf, maar praktisch valt er nog een wereld te winnen. Als voetganger moet je er zoveel kanten op kijken dat je bijna je rijexamen herbeleeft. Daarom spring ik het liefst weer op de fiets. Die brengt me door weer en wind waar ik moet zijn.

Soms via routes waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Opengebroken straten, afgesloten fietspaden, af en toe zorgt het voor een verrassende ontdekkingstocht door de stad. Maar het meest verrast me tegenwoordig als ik in één keer rechtdoor kan. Geen omwegen, gewoon rechtdoorzee, precies zoals ik ben.

En dan het openbaar vervoer. Als je op tijd wilt komen, neem je gewoon een trein eerder. Niet uit enthousiasme, maar uit voorzorg. En als hij dan eindelijk rijdt, brengt hij je tenminste wel naar het juiste station.

Bij de tram is het helaas minder voorspelbaar. Lijnen verdwijnen, overstappen sluiten niet lekker op elkaar aan en even omlopen of een halte verder klinkt prima, maar alleen als je dat kunt. Net als een kapotte lift, voor sommigen is dat geen vertraging, maar een dagplan dat niet meer lukt. Dan gaat het niet over reistijd, maar over mee kunnen doen.

En over meedoen gesproken: toen mijn dochter beviel en wegens complicaties wat langer moest blijven, was ik blij dat ik er kon zijn. Maar toen ik de parkeerkosten zag, dacht ik even dat ik per ongeluk zelf een kamer had gehuurd. Alles bij elkaar kwam het bijna neer op de kosten die je betaalt voor je eigen risico. En dan vraag je je af: wat als je een kleinere portemonnee hebt? Dan kost een bezoekje, een knuffel, een kus opeens een bedrag waar je eerst drie keer over moet nadenken. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Zorg moet bereikbaar zijn, niet iets waar je financiële moed voor moet verzamelen.

Daarom moeten de parkeerkosten zo minimaal worden, het liefst gratis, zodat je vrij bent om langs te gaan zo lang en zo vaak als nodig is. Een bezoek aan iemand die je lief is mag nooit een rekensom worden. En verloskundigen moeten vrije doorgang krijgen. Geen parkeermeters, geen omwegen, geen vertraging. Als er een baby onderweg is, moet de stad meebewegen. Rotterdam verwelkomt nieuwe bewoners met trots, laten we dan ook de weg vrijmaken voor degene die hen ter wereld brengt.

Mobiliteit is geen luxe. Het bepaalt of je bij je kind kunt zijn, bij je ouder, je partner, je maatje, je buurvrouw. Het bepaalt of je mee kunt doen. En laten we eerlijk zijn: het begint al bij iets simpels als veilig thuiskomen. Daarom moeten fietsers niet alleen in het centrum goed terecht kunnen, maar ook in Charlois, Overschie, Hoogvliet en Prins Alexander. Brede paden, goed licht en duidelijke routes zorgen ervoor dat iedereen veilig vooruit kan.

Uiteindelijk wil ik eigenlijk maar één ding echt: dat elke Rotterdammer, lopend, rijdend, rollend of fietsend, zich vrij en welkom voelt in deze stad. Rotterdam is van iedereen die zich erin beweegt. Het is de lijm van ons dagelijks leven: van je huis naar je werk, van school naar de sportclub, van een groet naar een gesprek. Laten we zorgen dat we in deze stad niet alleen vooruit bewegen, maar ook naar elkaar toe. Zorgen voor een stad waar bewegen weer vanzelfsprekend is, en verbinden ook.