We kennen in onze stad het oude gezegde: „Hij heeft een bord voor zijn kop zo groot als het Witte Huis.” Dat zou kunnen slaan op „volksjongen” en PRO-raadslid K. v. EI. uit Charlois (bekende van justitie). De rechter stelt hem in het ongelijk, maar het woningbouwgenie kiest ervoor om tot het gaatje te gaan: hij gaat in hoger beroep. Net als Wim Beelen verheug ik me erop.

Uitspraak

Wederom werd tijdens de rechtszaak volkomen onterecht gesteld dat de vrijheid van meningsuiting voor politici in het geding is. PRO-Kevin moet kunnen zeggen wat hij wil, maar is dat zo? Ik heb er al eerder over gesproken dat liegen, suggereren en schelden niet in de politiek passen.

Al bijna 25 jaar geleden heb ik me met hand en tand tegen die mentaliteit verzet. Mijn fractievoorzitter werd aangeduid als „die rat Fortuyn” (Coskun, SP, toen nog Cornelisse), die er zijn hand niet voor omdraait om andere leden van mijn fractie tot op de dag van vandaag voor fascist uit te maken. Ook werd voortdurend gesuggereerd dat kritiek op de islam betekent dat je het nationaalsocialistische gedachtegoed onderschrijft. Toen wij de landelijk overgenomen Rotterdamwet introduceerden, was de fractievoorzitter van GroenLinks zo kies om een vergelijking met de Endlösung* te maken. Dieper beledigen kan eigenlijk niet.

Afstomping

Omdat wij net begonnen, lieten wij het allemaal maar op zijn beloop. Het scheen erbij te horen dat links zo reageerde. In de afscheidsvideo van burgemeester Opstelten zegt Schrijer van de PvdA dat die van LR nu eenmaal een hekel hebben aan mensen met een kleurtje. Hij kon weten dat verschillende fractieleden, onder wie ikzelf, donkere familieleden hebben. Beledigen is een soort tweede natuur in die kringen, een geconditioneerde reflex als er geen argumenten zijn. We lieten het maar zo.

Naar de rechter gaan zou averechts kunnen werken, want – dat is hun bedoeling – er wordt al snel gedacht: waar rook is, is vuur. Daarbij mag fractiegeld niet worden gebruikt om een proces te bekostigen. Dat alles geldt niet voor Wim Beelen. Gelukkig vecht hij de beledigingen en insinuaties aan zijn adres wel aan.

Lid op de neus

Volkomen terecht heeft de rechter K. v. EI. uit Charlois in het ongelijk gesteld en hem tot rectificatie gedwongen. Dat past niet bij zijn enorme ego, dus hij gaat in hoger beroep. De rechterlijke macht heeft verder toch niets te doen.

Ik vraag me af of bij de behandeling in hoger beroep zijn paladijnen weer worden opgetrommeld. Bij de rechtbank demonstreerden ze voor hun Kevin met – zo geinig – imitatiebaarden, alsof het een uitje betrof. In hun midden stond een Tweede Kamerlid dat door haar eigen fractie op een onverkiesbare plaats werd gezet, maar dat het door haar Rotterdamse vrienden toch heeft gered. Goed of slecht? Het is mijn partij, is de gedachte erachter. We gaan het hele circus dus nog een keer beleven.

Niet dom

Laat ik vooropstellen dat K. v. EI. uit Charlois niet dom is. Hij weet ondanks zijn verleden toch een baan bij een woningbouwvereniging te bemachtigen. Ook krijgt hij een raadszetel, die zijn betrekking begrijpelijk maakt. Hij zal zich bij stemmingen heel demonstratief van stemming onthouden, maar heeft ondertussen zijn fractieleden al geïnstrueerd. Hij heeft zijn dociele fractie ook zover gekregen dat te accepteren. Het heeft hem overmoedig gemaakt en nu moet Barbertje dus hangen.

Ik kan net als Wim Beelen niet wachten tot ook het hof hem op zijn netjes gemanicuurde** vingers tikt.

* Ik gebruik altijd de Duitse benaming voor die gruwel. Holocaust is de naam van een Amerikaanse serie.

** Dat veronderstel ik, omdat K. v. EI. uit Charlois op de foto's nogal fatterig overkomt.