Na vijf uur veranderde de Mathenesserweg, waar ik als kind speelde. Drommen mannen kwamen op hun fiets uit de richting van Schiedam. Ze werkten bij de werven en in de haven; om klokslag vijf uur konden ze naar huis, in het centrum of elders. Ze behoorden tot de hardwerkende, plichtsgetrouwe generatie die ons land na de oorlog opbouwde. Ze brachten hun arbeidsethos en morele waarden over op de generatie die daarna kwam.

Veranderingen

De wijken naast het verwoeste centrum van de stad waren voor een groot deel verouderd. Toen ik twintig werd, konden veel leeftijdgenoten een "huisje onder de huurwaarde" huren. Douchen gebeurde bij pa en ma of op de voetbalclub. De meesten van mijn leeftijdgenoten gingen al vroeg werken. Sommigen gingen naar zee, anderen werkten in de haven of op de werkplaatsen waar ook hun vaders werkten. Een aantal ging studeren en kwam pas later aan het werk. Ik hoorde bij die laatsten en kon me, toen ik een baan kreeg, meteen een nieuwe flat in Ommoord permitteren.

Oude wijken

Mijn vrienden die in de oude wijken woonden, hadden ondertussen hun woon- en werkomgeving zien veranderen. Er kwamen Spanjaarden, Italianen en Grieken werken en wonen, vaak in pensions. Zij brachten wat kleur en leven in de wijken en gaven vrijwel allemaal aan uiteindelijk terug te willen gaan naar hun land van herkomst. Slechts enkelen bleven hier, omdat ze waren getrouwd met een Nederlandse vrouw.

Ondertussen kwamen na de onafhankelijkheid van Suriname ook duizenden Surinamers naar de oude wijken. Zij werden op hun beurt gevolgd door Turken en Marokkanen. De laatsten waren islamitisch en wensten hun daarvan afgeleide manier van leven niet aan te passen aan onze samenleving. Mijn Nederlandse generatiegenoten die daar opmerkingen over maakten, werden al snel door de media en hoogopgeleiden, die net als ik niet in de oude wijken woonden, voor racist uitgemaakt. Als zij hun bezwaren uitten over bijvoorbeeld de bejegening van hun vrouwen en dochters of het houden van een schaap op het balkon,* werd dat eenvoudigweg als discriminatie afgedaan. Zij hadden uiteindelijk maar één oplossing: verhuizen. De gestegen salarissen maakten dat inmiddels mogelijk. Ze trokken naar Alexanderpolder, Ommoord, Hoogvliet, Zuidwijk, Lombardijen en omliggende gemeenten als Capelle en Spijkenisse: de wijken waar Leefbaar verreweg de meeste stemmen haalt.

Gratis openbaar vervoer

In 2007 kwam Leefbaar Rotterdam met een motie om het openbaar vervoer voor de hardwerkende en verdreven generatie gratis te maken. De PvdA stemde tegen,** maar nam de motie een jaar later vrijwel letterlijk over. Natuurlijk stemden wij vóór. Trots vertelden mijn voormalige partijgenoten van de PvdA dat zij het openbaar vervoer gratis hadden gemaakt, zonder daarbij te vermelden dat zij een jaar eerder nog tegen precies diezelfde motie hadden gestemd.*** Mijn toenmalige opponent zei tegen mij dat politiek nu eenmaal zo werkt, toen ik opmerkingen maakte over zijn, in mijn ogen, asociale handelswijze. "Jullie politiek," beet ik hem toe.

Straf

Ondertussen heb ik al vaak genoeg aangegeven dat de linkse kerk, 25 jaar na de dood van Pim Fortuyn, zijn aanhangers in onze stad nog steeds voor racisten uitmaakt. Niets nieuws onder de zon: oude wijn in nieuwe zakken. Onze aanhang woont voornamelijk in de buitenwijken en geniet van een welverdiende oude dag. Helaas zien de kortzichtige linkse leden van het college hen als verwerpelijke, discriminerende tegenstanders en die verdienen volgens hen blijkbaar geen gratis openbaar vervoer. Dat zij de stad hebben opgebouwd, wordt daarbij gemakshalve vergeten.

Uiteraard laat de VVD het gewoon gebeuren. Hun kiezers zijn rijk genoeg om het openbaar vervoer zelf te betalen.

* Toen ik les gaf op 's Gravendijkwal 28 kon ik vanuit mijn klaslokaal een schaap op het balkon in de straat erachter zien staan. Het was verdwenen na het slachtfeest.
** Wij plaatsten een advertentie in de Havenloods om de kiezers te laten weten hoe de PvdA tegen gratis openbaar vervoer gestemd had.
*** Het is van Leefbaar Rotterdam dus we zijn tegen.