Ik ben een vrouw, dus ik ken het gevoel maar al te goed: dat kleine, stille mechanisme in je hoofd dat altijd meeloopt. Dat je automatisch je sleutel in je hand houdt, even achter om kijkt, je route net iets verandert zodra het donker wordt. Het zit er zo vroeg in, is zo normaal gemaakt, dat je bijna vergeet hoe vreemd het eigenlijk is.

En toch praten we er weinig over. Alsof het iets kleins is. Alsof het er gewoon bij hoort. Alsof veiligheid iets is waar je je maar in moet schikken. Je ziet het overal. Meiden die met een noodfluitje aan hun sleutelbos lopen “voor het geval dat”, alsof het de normaalste zaak van de wereld is om jezelf te wapenen voordat je de deur uitgaat.

Jongeren die zich wapenen tegen blikken en situaties. Die hun houding aanpassen zodra ze een politieauto zien. Niet omdat ze iets verkeerd doen, maar omdat ze weten dat één verkeerde aanname genoeg kan zijn om eruit gepikt te worden. Sommigen raken gewend aan controles, gewend aan wantrouwen. Alsof dat normaal zou moeten zijn.

Ouderen die zich langzaam terugtrekken in hun eigen huis. Ze doen na acht uur de deur niet meer open, terwijl ze al tientallen jaren in dezelfde straat wonen. De buurt voelt minder vertrouwd, minder van henzelf. Niet omdat zij veranderd zijn, maar omdat hun gevoel van veiligheid dat wel is.

En online gaat het net zo verder, maar dan zonder grenzen of voordeur. Laat je je horen over vrouwenrechten of gelijkwaardigheid, dan volgen er reacties die allang niet meer over het debat gaan. Aangifte levert een standaardmail op. Daarna wordt het stil. Alsof digitale haat minder ernstig is omdat je de dader niet ziet, terwijl de angst net zo echt binnenkomt.

Ondertussen worden er meer regels beloofd, meer toezicht, meer blauw. Maar wie ziet de mens daarachter nog? Echte veiligheid begint niet met straffen, met lampen of schermen vol camera’s. Het begint met zien wie er voor je staat. Een vrouw. Een dochter. Een jongen. Een oma. Een mens.

Ik kies voor veiligheid die met het hart begint. Niet met hekken, maar met aandacht. Niet met wapens, maar met vertrouwen. Niet alleen met camerabeelden, maar met menselijke ogen. Want pas als je je gezien voelt om wie je bent, kun je je ook echt veilig voelen.