Hoe leraren in de arme wijken van Rotterdam Zuid zich een slag in de rondte werken doordat ze in de steek worden gelaten door het Rijk, de gemeente Rotterdam en zelfs hun besturen. 

Als bewoner van Feijenoord heb ik alle belang bij goede vorming voor mijn jeugdige medeburgers. Immers, wie de jeugd heeft heeft de toekomst en die is voor een flink deel ook de mijne. Bovendien bekommer ik me ook om een toekomst die ik zelf niet meer mee zal maken.

Leraren spelen in die vorming een belangrijke rol, en daarom is het in ieders belang dat ze kunnen floreren in hun werk. Echter, in plaats daarvan wordt hen het vel over de oren gehaald door beleidsmakers die topprestaties verwachten, maar niets doen aan omstandigheden die hun werkdruk onnodig verzwaren.

Institutionele kindermishandeling 

Armoede is zo'n omstandigheid. Het is alom bekend hoe beschadigend die is voor kinderen, al vanaf de vroegste leeftijd. Maar de leraren draaien er voor op omdat de Regering zijn grondwettelijke verplichting tot bestaanszekerheid verzaakt, wat niet minder dan institutionele kindermishandeling is. De schoolbesturen laten zich afschepen met een fooi voor schoolontbijt want ja een kinderhand is gauw gevuld. 

Leraren worden van hun bondgenoten beroofd

Kinderen zijn ook geholpen met vormende vrijetijdsbesteding zoals in speeltuinen, sport, kunsten en jeugdwerk, en er zijn goede redenen om aan te nemen dat dit ook de leraren ontlast. Maar dat domein wordt door de gemeente Rotterdam verwaarloosd; want hebben leraren het al zwaar, pedagogen in het vrijetijdsdomein worden helemaal als oud vuil bejegend. Ik heb het hier op Feijenoord voor mijn ogen zien gebeuren. 

Falende wijkopbouw

Ook goed voor de vorming van de kinderen is dat zij opgroeien in een hechte pedagogische wijkgemeenschap en daar hebben leraren ook alle belang bij. Immers, 'it takes a village to raise a child' en met elkaar kun je meer bereiken voor de kinderen dan ieder voor zich. Zeker nu in alle jeugddisciplines sprake is van personeelstekorten. Maar ook hier laat de gemeente het afweten. Er is weliswaar een wethouder voor Samenleving, Faouzi Achbar, maar die houdt zich bezig met van alles en nog wat behalve het samenleven zelf. 

Hoezo 'hoge verwachtingen'? 

Door dit alles dweilen leraren zich het schompes waar anderen de kraan open laten staan van werkdrukverzwarende omstandigheden die wel degelijk kunnen worden aangepakt. En alsof dat niet genoeg is kregen ze onlangs van Iliass el Haddioui te horen dat ze een 'cultuur van lage verwachtingen'  koesteren. Het zal je maar gezegd worden, zeg! Door een socioloog nota bene, van wie je toch mag verwachten dat die bij uitstek oog heeft voor de maatschappelijke omstandigheden waaronder leraren moeten werken? 

Schoolbesturen laten het opzichtig afweten

Je zou menen dat de schoolbesturen op Zuid de Regering en de gemeente stevig aanspreken op de verzuimen die ik hierboven beschreef; het NPRZ biedt er de perfecte gelegenheid voor. Maar nee hoor. Toen ik hen er enkele jaren terug op wees vonden ze dat niet nodig want  'wij zijn er voor om goed onderwijs te leveren'. Hoe nobel toch!

De burger heeft het nakijken

Intussen blijven de schoolprestaties achter, gaan kinderen naar de kloten en zijn er steeds meer leraren die het niet meer trekken. De tragiek is ook nog dat ze het zichzelf verwijten omdat hen door beleidsmakers en pseudowetenschappers aangepraat is dat onderwijs 'emancipatiemotor' is en de leraar Het Verschil maakt. Leugens die zelfs door de schoolbesturen niet worden weersproken. Ze dragen dus niet alleen oogkleppen, die bestuurders, het zijn slapjanussen (m/v) bovendien die hun personeel in de steek laten en daarmee ook de kinderen, hun ouders en burgers zoals ik. 

Want die burgers staan erbij en kijken ernaar. Die zijn er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul.