Zelfkennis is de belangrijkste kennis, die een mens kan hebben.

Op de tempel voor Apollo in Delphi in het klassieke Griekenland stond: Ken u zelve. Ook vrijmetselaren hebben deze leuze boven de ingang van hun tempel. Het komt erop neer dat je bij tegenslagen allereerst bij je zelf te rade gaat. Dat je slechte eigenschappen van jezelf onderkent en probeert ze te veranderen. Een voor mij vrijwel onmogelijke opgave.

Ik heb namelijk een bloedhekel aan alles wat met de Groen Links/ PvdA te maken heeft.

Voeden en koesteren

Ten eerste vraag ik me af of ik die hekel wel wil bestrijden. Op het moment dat ik ook maar de minste mildheid t.o.v. de “kameraden” voel, zet ik op mijn scherm de parade van het DDR-leger ter viering van het 40 jarige bestaan. Op de noten van de Pruisisch Glorie marcheren ze over het beeldscherm (YouTube: Pruisisch Glorie 40 jaar DDR). Buiten de helmen om geen enkel verschil met de nazi’s. Ik weet dat op de tribune Nederlanders stonden die de DDR verheerlijkten en die na de “Wende” het kader gingen vormen van Groen Links en de PvdA. Zo voed ik mijn negatieve gevoelens en probeer de neiging tot mildheid te bestrijden.

Anti fascistisch?

Als ik ze dan strak in het gelid zie marcheren herinner ik me dat ze zich erop voorstonden te vechten tegen “het fascisme”. De gruwelijke Berlijnse muur, die de eigen bewoners gevangen hield, werd de “antifascistische verdedigingswal”* genoemd.. Hun geheime politie (Stasi) beschuldigde iedere criticus van het regime fascist te zijn, om ze op te kunnen sluiten in hun martelkelders.

Ideaalbeeld

Ik kijk ook naar die DDR-parade, omdat ik hier het ideaal van socialistische leiders aan me voorbij zie trekken. Een hele grote groep mensen, die zonder enige individuele inbreng, precies doet wat ie wil. Een dociele bevolking, die gehoorzaamt en geen enkel bezwaar maakt tegen het feit dat de socialisten het voor het zeggen hebben. Een bevolking die dankbaar en zonder morren aanziet dat de apparatschiks hen aan de hand nemen en naar geluk en voorspoed leiden.

Eigen ervaring

Met mijn socialistische neigingen, die als een kinderziekte in iedere adolescent huizen, is tijdens een studiereis in de DDR korte metten gemaakt. Toch blijft er iets sluimeren en na enige tijd besloot ik toe te treden tot de gelederen van de sociaal-democratie in onze stad: een louterende ervaring. Eenmaal lid van de PvdA viel het mij op dat het vooral om de eigen positie ging. Ik werd niet als “partijgenoot” gezien maar als een potentiële concurrent. Het voornaamste doel van mijn geestverwanten bleek het verbeteren van de eigen positie; wat ook byzantinisme ten opzichte van hoger geplaatsten inhield. Het schaamteloze gedrag van toenmalig burgemeester Peper werd afgedaan als: “Bram is nu eenmaal zo.” Kritiek zou namelijk wel eens tot beëindiging van de carrière kunnen leiden.**

Fascist en racist

Uiteraard ben ik bij die club gestopt en heb ik mijn neigingen de samenleving te veranderen c.q. te verbeteren opgeschort tot ik Fortuyn leerde kennen en me bij hem aansloot. Plotseling werd ik – werkzaam op een “zwarte school”- door mijn voormalige partijgenoten racist genoemd en mijn inhoudelijke kritiek op de islam werd als discriminatie omschreven.

Ik vind het nu prima. Het vervelende is dat mensen in mijn omgeving er veel last van hadden en hebben (opvallende achternaam!). De verzetslieden na de oorlog zijn en blijven actief. Logisch toch, dat ik mijn bloedhekel accepteer en regelmatig de DDR-helden van het voormalige GL/PvdA kader op mijn scherm voorbij laat marcheren.

*Na de val in 1989 liep iedereen uit de “heilstaat “ naar het fascistische Westen niet andersom.

** De kritische Fortuyn kreeg van Peper te horen dat er voor hem geen plek binnen de PvdA was. Hij moest het maar aan “ons soort mensen” overlaten.