Ooit heb ik het zonder te beseffen een beetje LSD binnengekregen. Spaanse vrienden hadden het gekocht en ik dacht dat het hasj was en nam – ondanks de waarschuwingen - een klein stukje in mijn mond. Daarna ging ik onverwacht hallucineren; een angstaanjagende, gekmakende ervaring.

Terugkeer

Een jaar later stond ik voor de klas op de bestuursschool voor ambtenaren. Mijn studenten waren bezig met een opdracht en ik keek vanaf de lessenaar de klas in tot ik plotseling de hoofden van mijn studenten zag veranderen in “Suske en Wiske” gezichten. Zwarte stipjes en streepjes bepaalden het gelaat. Uit de monden kwam geen geluid, hoewel ze wel bewogen.

Ik had me ondertussen ingelezen en begreep dat ik een flashback had. Rustig ademen en niet in paniek raken was het devies. Niemand heeft er ooit iets van gemerkt, behalve ikzelf. Uit angst voor herhaling kon ik daarna bij publieke optredens behoorlijk nerveus worden.

Televisie kijken

Ik kom erop, omdat ik - als ik naar debatten luister en kijk of politieke betogen op de televisie tracht te volgen - ik weer een soort flashback krijg. Ik zie de monden bewegen, hoor klanken, zie gelaatsuitdrukkingen, maar de totale geluiden en beelden verdwijnen “ins blaue hinein.” Helemaal niets beklijft of wekt nog mijn interesse. Markuzower, Wilders, Dittrich en zelfs mijn vriend Joost; ze praten door me heen. Asielstroom, korting op sociale uitkeringen, oorlogen in het Midden Oosten en de Oekraïne het zal me een zorg wezen. Ik haal zelfs mijn schouders op over die idioten, die snelwegen en treinbanen blokkeren om ten koste van hardwerkende mensen te laten zien hoe rechtschapen ze zijn. Het enige dat ik kan bedenken is: “Knuppel ze zo hard en zo snel mogelijk van de weg.” Daarna haal ik mijn schouders weer op.

Politieke lethargie

Misschien is er sprake van politieke vermoeidheid of iets dergelijks. Het kan ook moedeloosheid zijn. 24 jaar na de traumatische dood van Pim Fortuyn is er nog bitter weinig veranderd. De islamisering schrijdt gestaag door, de integratie van minderheden is mislukt, de pers blijft ons opvoeden en de politieke elite verdeelt de baantjes.

Misschien is onze nieuwe premier wel de oorzaak van mijn politieke lethargie. Een pratende marionet, die het ene cliché afwisselt met het andere. Het lukt me niet om het ook maar één seconde aan te horen. Ik heb mezelf een keer gedwongen te luisteren om me daarna af te vragen: “Wat heb ik in hemelsnaam gehoord?”

Eén ding realiseer ik me wel. Hij is gekozen. Er zijn velen, die in hem een oplossing voor onze groeiende maatschappelijke problemen zien. Misschien verontrust dat me nog het meest. Dus ik kies voor de oplossing van dit kabinet: Ik kijk weg.

Voorlopig heb ik het wel gehad; ga lekker naar de camping.