De gemeente Rotterdam geeft relatief veel geld uit aan maatschappelijke ondersteuning, maar kan niet aantonen dat inwoners daardoor betere zorg krijgen. Dat erkent het college van burgemeester en wethouders in antwoorden op schriftelijke vragen van Leefbaar Rotterdam. Toch ziet het stadsbestuur geen aanleiding om aanvullende maatregelen te nemen om de kosten te beheersen.

Leefbaar Rotterdam stelde in september vragen naar aanleiding van berichtgeving in het AD over de hoge uitgaven aan de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). De partij wilde onder meer weten waarom Rotterdam meer uitgeeft dan vergelijkbare gemeenten en of die hogere kosten leiden tot betere ondersteuning.

Volgens het college heeft Rotterdam binnen de vier grote steden de hoogste gemiddelde kosten per Wmo-cliënt. In 2025 ging het om 5011 euro per cliënt per jaar, exclusief verblijf en opvang. Ook maken in Rotterdam relatief veel inwoners gebruik van Wmo-maatwerkvoorzieningen. Het gaat om 81 cliënten per 1000 inwoners, tegenover 74 in Amsterdam, 65 in Den Haag en 53 in Utrecht. Het landelijke gemiddelde ligt op 72.

De totale Wmo-uitgaven in Rotterdam stegen tussen 2021 en 2025 met 30,3 procent. Dat is meer dan in Amsterdam (19,2 procent), Den Haag (24,9 procent) en Utrecht (26,6 procent). Landelijk bedroeg de stijging 24,7 procent.

Het college wijst voor de hogere kosten onder meer op gestegen lonen en prijzen in de zorg. De loon-prijsindex voor zorgpersoneel steeg in dezelfde periode met ruim 26 procent. Ook heeft Rotterdam twee keer nieuwe contracten voor Wmo-voorzieningen aanbesteed, waarbij tarieven zijn aangepast na onafhankelijk kostprijsonderzoek.

Daarnaast speelt volgens het stadsbestuur mee dat Rotterdam relatief veel kwetsbare inwoners heeft. Door vergrijzing, toenemende dakloosheid en een zwaardere zorgvraag wordt de ondersteuning duurder. Tegelijkertijd daalde het aantal Wmo-cliënten per 1000 inwoners tussen 2021 en 2025 met 6 procent.

Leefbaar Rotterdam wilde ook weten of de hogere uitgaven leiden tot kortere wachttijden, effectievere ondersteuning of een grotere tevredenheid onder cliënten. Het antwoord van het college is duidelijk: "Nee, dit kunnen wij niet."

Volgens het stadsbestuur zijn de hogere uitgaven niet gedaan als onderdeel van een verbeterprogramma. Het extra geld is onder meer nodig om zorgaanbieders in staat te stellen hun personeel een passende beloning te geven en om tegemoet te komen aan de toenemende ondersteuningsbehoefte.

Een vergelijking van wachttijden en cliënttevredenheid met andere gemeenten kan Rotterdam evenmin geven. Volgens het college worden deze gegevens landelijk niet systematisch en op een vergelijkbare manier bijgehouden. Uit periodieke onderzoeken in Rotterdam blijkt volgens de gemeente wel dat cliënten gemiddeld positief zijn over de ondersteuning.

Ondanks de stijgende kosten vindt het college dat het voldoende controle heeft over de Wmo-uitgaven. "Onze grip op de Wmo-uitgaven vinden wij momenteel stevig genoeg", schrijft het stadsbestuur.

Volgens het college wordt al gestuurd op het beperken van de instroom en het bevorderen van de door- en uitstroom van cliënten. Ook worden zorgaanbieders steekproefsgewijs gecontroleerd en wordt gewerkt aan een meer structurele evaluatie van lopende ondersteuningstrajecten.

Volledige controle over het aantal cliënten is volgens de gemeente niet mogelijk. Wie wettelijk recht heeft op ondersteuning, moet die ook krijgen. Bovendien is Rotterdam verplicht zorgaanbieders een reële kostprijs te betalen.

Het college is daarom niet van plan extra in te grijpen. "Het college ziet op dit moment geen aanleiding om aanvullende maatregelen te treffen." Volgens het stadsbestuur zijn de bestaande maatregelen voldoende om de kostenontwikkeling te beheersen en de kwaliteit van de ondersteuning op peil te houden.