Mijn linker lichaamshelft spastisch is na meerdere operaties aan een hersentumor. Hierdoor maak ik gebruik van een gemotoriseerde rolstoel. Een tijdje terug had ik een sollicitatiegesprek. Het ging om een baan als universitair docent, en op de website van de universiteit had ik gelezen dat de ingang van het gebouw waar ik moest zijn niet rolstoeltoegankelijk is. Rolstoelen kunnen het gebouw binnenkomen via een zijingang met een hellingbaan voor rolstoelen.  Die was er, maar vanwege de regen was deze spekglad, waardoor mijn rolstoel iedere keer teruggleed wanneer ik de helling op probeerde te rijden.
 
Uiteindelijk lukte het me toch de deur te bereiken door mijn rolstoel om te draaien en me met mijn rechter (niet spastische) been omhoog te duwen. Dat deed ik, en ik belde aan. Ook dat ging nogal moeilijk, want de bel is op ooghoogte voor een staand persoon. Degene die de bel beantwoordde, zat in een gebouw twee straten verderop dus ik moest wachten. Eenmaal binnen moest ik door enkele zware gangdeuren voordat ik het bordje zag waarop stond waar het kantoor was waar ik moest zijn.
 
Dit soort obstakels kom ik dagelijks tegen. Hierdoor kan ik niet spontaan ‘even een winkel binnen gaan’, zorgeloos naar de bioscoop, of zelfs maar vrienden bezoeken die in een flatgebouw wonen. Al deze obstakels geven mij het gevoel dat ik er minder toe doe – alsof ik maar half mee tel In de maatschappij.
 
Rotterdam is niet toegankelijk, zolang niet iedereen zich vrij kan bewegen in de stad. er s er nog veel te winnen. Denk aan continu defecte liften naar  de metro en de gebrekkige communicatie daarover (recentelijk bleek in een onderzoek van de NOS dat veel bushaltes niet toegankelijk zijn voor mensen met een beperking*). Maar toegankelijkheid gaat om meer dan alleen het wegnemen van praktische obstakels – het gaat ook om de mindset tegenover mensen die hulp nodig hebben. Het is vervelend om niet via de ‘normale’ ingang naar binnen te kunnen, maar via een ingang te moeten die is weggemoffeld in zijstraatje – alsof de ontwerper van het gebouw heeft gedacht “o ja, dat moet ook nog”.

Volt voor toegankelijkheid

Het is belabberd gesteld met de toegankelijkheid in onze stad. Hoewel de meeste Rotterdammers erg behulpzaam zijn, is de gemeente Rotterdam dat lang niet altijd. Daarom ben ik blij dat de politieke partij Volt zich voor toegankelijkheid wil inzetten, bijvoorbeeld door met woningcorporaties in gesprek te gaan om toegankelijkheid te waarborgen voordat tot bouwen over wordt gegaan. Anders dan bij sommige andere partijen, is er bij Volt veel aandacht voor communicatie hierover: er moet praktische hulp geboden worden waar obstakels zijn, zonder degenen voor wie die hulp is het gevoel te geven dat ze uitgezonderd worden.
 
Fedde Benedictus, kandidaat gemeenteraadslid Volt Rotterdam
 
https://nos.nl/artikel/2603791-veel-bushaltes-niet-toegankelijk-voor-mensen-met-een-beperking
 
https://nos.nl/nieuwsuur/video/2536810-vn-uit-kritiek-op-nederland-om-omgang-mensen-met-een-beperking