door Chris Mast

Op de één-na-laatste dag van de Haarlemse Honkbalweek speelt Nederland tegen Japan in de halve finale. De andere semi-finale is Amerika tegen Curacao. Cuba, dat zonder overwinning bleef (waar is de tijd gebleven, dat het andersom was) en Italië spelen om de vijfde plaats.

Gisteren (woensdag) speelden Nederland en Japan ook tegen elkaar, de laatste wedstrijd van de voorronde. Maar omdat er geen verandering in de stand meer kon optreden was het een wedstrijd om des keizers baard. Oranje verloor met 5-0.

De op een Amerikaans college studerende Chris Stuart mocht van manager Tjerk Smeets (Evert-Jan 't Hoen ontbreekt nog steeds vanwege corona) de heuvel beklimmen. Die taak was te zwaar voor hem zoals zijn werpcijfers nul keer drie slag, vijf keer vier wijd en drie honkslagen tegen (in iets meer dan één inning) duidelijk zeggen. De vijf door Japan gescoorde punten kwamen op zijn konto.

Mike Bolsenbroek (vier innings) en Scott Prins namen het resterende deel van de wedstrijd voor hun werprekening, zonder verdere schade.

Tijd voor een balans na de vijf wedstrijden van de voorronde. Op het oog leek de Nederlandse slagploeg met zwaargewichten als Bernardina en de met veel trompetgeschal binnengehaalde Balentien tegen te vallen. Maar dat blijkt mee te vallen. Oranje heeft het hoogste teamslaggemidelde (0.256) van alle ploegen, al is het verschil met bijvoorbeeld de nummer vijf (Curacao met 0.240) niet groot.

Maar de achilleshiel van Nederland is de prestatie van de werpers. Op het lijstje van het team verdiende punten gemiddelde bungelt Oranje onderaan met 4.93. Dat wil zeggen gemiddeld vijf verdiende punten tegen per wedstrijd. Geen slagploeg kan daar tegen op. Japan (0.58) en Amerika (0.62) zijn van een heel ander kaliber maar ook de nummer drie Curacao (2.06) doet het een stuk beter dan Nederland. En die werpers van Curacao mogen ook allemaal in het team van het Kingdom of the Netherlands spelen...