Daar gaan we weer. Het AZC-dossier ligt opnieuw op tafel: 21 september aanstaande. 350 plekken in het Zuidelijk Randpark, vrijwel tegen Rotterdam aan. En voor de ontsluiting van het toekomstige AZC lijkt Barendrecht ook nog eens afhankelijk van de Maeterlinckweg op Rotterdams grondgebied.

De raadsleden van EVB, SGP-CU en BB hebben inmiddels een hele lijst vragen klaarliggen. Hoe zit het met de veiligheid? Hoe wordt er gehandhaafd? Hoe zit het met de bereikbaarheid en leefbaarheid? Welke afspraken worden met het COA gemaakt? Hoeveel ruimte heeft Barendrecht eigenlijk nog binnen de Spreidingswet? En welke invloed houdt de gemeenteraad voordat er een bestuursovereenkomst wordt getekend?

Allemaal terechte vragen. Sterker nog: vragen stellen is precies wat een gemeenteraad hoort te doen. Maar er is een vervolgvraag die minstens zo belangrijk is: helpt het ook? Of is het voor de bühne?

Want het gevaar bij dit soort dossiers is dat de politiek zich verliest in procedures. Er komen onderzoeken, overleggen, bestuursovereenkomsten, participatietrajecten en nieuwe vragen. Iedereen is druk bezig, iedereen doet zijn werk en ondertussen schuift het dossier langzaam maar zeker richting uitvoering.

Terwijl de belangrijkste vraag misschien veel eenvoudiger is: wil Barendrecht dit eigenlijk wel, op deze plek, in deze omvang en onder deze voorwaarden? Daar zou de gemeenteraad wat mij betreft niet omheen moeten draaien.

Natuurlijk moet er worden gekeken naar de landelijke opvangopgave. Natuurlijk kun je niet doen alsof Barendrecht op een eiland ligt. Maar een gemeente is geen spreadsheet waarin je simpelweg 350 plekken invult omdat ergens een verdelingssom moet kloppen.

Het gaat om een locatie. Om omwonenden. Om verkeer. Om politie en handhaving. Om voorzieningen. En om de vraag hoe de omgeving er over vijf of tien jaar uitziet.

Bovendien blijft het merkwaardig dat een Barendrechts AZC voor de bereikbaarheid mede afhankelijk is van Rotterdam. Als Barendrecht een probleem wil oplossen, maar Rotterdam een deel van de praktische gevolgen daarvan mag verwerken, dan lijkt mij dat toch iets meer dan een voetnoot in een raadsvoorstel.

En dan is er nog de participatie. Ook daar geldt: prima dat inwoners worden betrokken. Maar participatie mag geen bestuurlijke vorm van mosterd na de maaltijd worden. Inwoners moeten niet alleen mogen meepraten over de inrichting, verkeersstromen en groenvoorziening als de politieke beslissing in feite al min of meer is genomen.

En wethouder Esther Punte? Zij is als nieuwe portefeuillehouder in Barendrecht degene die dit dossier nu op haar bord krijgt. Dat is bepaald geen lichte erfenis. De komende behandeling kan daarom nog best interessant worden.

Een klein, goedbedoeld advies met een knipoog zou ik haar dan ook willen meegeven: verhuis voorlopig maar niet al te snel naar Barendrecht. Niet omdat een wethouder bij voorbaat iets te vrezen heeft, maar omdat een dossier als dit zomaar kan betekenen dat je de komende tijd behoorlijk uitgebreid door de gemeenteraad wordt bevraagd.