Morgen is het 25 jaar geleden dat Ernst Happel stierf. De meest succesvolle trainer van Feyenoord aller tijden was toen bijna 67 jaar. Hij leed aan kanker maar bleef tot kort voor zijn dood, die op zijn gezicht viel af te lezen, actief als coach van het nationale elftal van zijn geboorteland Oostenrijk. Met Feyenoord behaalde hij in de zomer van 1970 zowel de Europa Cup 1 als de wereldbeker.

Dat het succes van Feyenoord toen in belangrijke mate aan Happel was toe te schrijven bewees hij na zijn vertrek uit Rotterdam door vervolgens met Club Brugge driemaal landskampioen te worden en twee keer de finale van de Europa Cup te bereiken. Later won hij die Europese hoofdprijs wel als coach van HSV Hamburg en werd hij de eerste coach die dit resultaat met twee verschillende clubs had gerealiseerd. Later werd dit record geëvenaard door Hitzfeld, Heynckes, Mourinho en Anvelotti.

Na Feyenoord is Ernst Happel nog één keer voor Nederland actief geweest. Hij bracht Oranje in 1978 naar de finale van het WK in Argentinië. Zijn banden met Feyenoord zijn altijd in tact gebleven, hoewel hij tot aan zijn dood vanwege zijn werk zelden in Rotterdam was. De spaarzame keren dat hij de afstand overbrugde bezocht hij merkwaardigerwijs alleen zijn vroegere kaartkroeg Het Haantje op Rotterdam Zuid en sliep hij in Piershil in de Hoeksewaard bij een Feyenoord-supporter, de aardappelenboer. Happel had zo z’n eigen vrienden. Als supporters meevlogen naar uitwedstrijden in het toestel waarin ook de spelers van Feyenoord zaten, stond Happel erop dat Joop Millenaar, de eigenaar van zijn stamcafé aan de Bergse Plas, naast hem zat.

Eén keer is Ernst Happel in zijn HSV Hamburg-periode speciaal naar Rotterdam gereden om in de Burgerzaal van het Rotterdamse stadhuis de 50e verjaardag van Coen Moulijn mee te vieren. Hij sliep die nacht in het Atlanta Hotel, waar (vanuit Bahrein) ook Theo en Ineke Laseroms logeerden. Van alle Feyenoord-spelers had Laseroms de meest close band met Happel. Maar dat was pas ontstaan in België toen Happel bij Club Brugge zat en Laseroms bij Ieper.

Theo Laseroms, die een jaar eerder dan Happel overleed, zei daarover: ‘Ineke kon geweldig overweg met Happels vriendin, Hannie. Ik heb hem ook toen pas vragen gesteld die voordien nooit ter sprake waren gekomen. Niemand wist iets over zijn jeugd. Totdat-ie op een avond ging vertellen, dat hij bij de technische troepen had gezeten in de tweede wereldoorlog. Hij had als militair in Minsk gevochten, tot tien kilometer aan de frontlinie, toen 19 jaar oud. Als de dood dat hij in handen van de Russen zou vallen, want zei hij: dat betekende Siberië.’’

‘’Hij haatte de nazi’s. Hij zat bij het derde Pantserleger. Op ’t laatst geen tank meer over, zei hij. Maar dat heeft hij allemaal niet meer meegemaakt, want hij is op tijd gevlucht. Samen met een maat. God zege de greep. Hij herinnerde zich alleen maar angst en kou en zijn krijgsgevangenschap bij de Amerikanen. Het was een verhaal dat hij nog nooit verteld had. Ook niet hoe hij was opgevoed, bij zijn oma. Zijn ouders hadden een restaurant en een varkensfokkerij en geen tijd voor twee kinderen. Alleen zijn broer bleef thuis. Maar wel allebei verplicht bij de Hitlerjugend. En daar loop je niet mee te koop als je in Nederland gaat werken, was zijn verklaring.’’

‘’Daarom hield Happel de pers ook altijd op grote afstand. Los van het feit dat hij het merendeel van de journalisten zakkenwassers vond. Hij heeft zich hier altijd beperkt tot een vast groepje vrienden, dat hij vertrouwde. Hij zat nooit bij de spelers, en hij zat nooit bij de bleddie hoerafiguren. Wel bij de aardappelboer uit Piershil en bij uitbaters als Henk Bos en Joop Millenaar. Dat typeerde hem.’’

De zoon van Ernst Happel (dezelfde naam) is nog jarenlang altijd uitgenodigd geweest bij reünies van Feyenoord of wanneer Feyenoord in Europa in de buurt van Oostenrijk wedstrijden speelde of op trainingskamp was. Met de komst met de nieuwe generatie managers na het vertrek van Jorien van den Herik bestaan die banden niet meer. Zowel de eerste vrouw van Ernst Happel (en de moeder van Ernst junior) als Happels latere Rotterdamse vriendin Hannie Muis zijn inmiddels overleden.

Tekst: Jan D. Swart

Print Friendly, PDF & Email