Ik wist donderdag tijdens de zittingsdag van het raadstribunaal niet of nu mededogen op z’n plaats was voor Jos Verveen of dat ik me kon veroorloven met zijn staatloosheid de draak te steken. Dilemma.

Wie is Jos?
Om te beginnen: aardige vent, misschien iets te ambitieus. Jos is van D66.
Opnieuw.
Jos was van D66.
Ook niet juist.
Jos behoorde tot de zes raadsleden van D66 in Rotterdam, maar moest van de andere vijf lekker gaan wieberen, omdat hij altijd dwars is, eigengereid en onvoorspelbaar.
O ja, kut, hij.
Je kon geen krant openslaan en geen site inzien of Jos kwam daarna van zijn bedroefdheid getuigen. Overal waar hij in de pers een hand geopend zag, gaf hij een pootje. Hij was niet dwars. Hij had principes.

Normaal gesproken is een affaire waarbij een clubman knuffelt met een andere club een affaire van niks: kwestie van inzepen, scheren, afrekenen en wegwezen. Maar zonder Jos Verveen verloor de coalitie de meerderheid in de raad en toen waren de rapen gaar.
Afijn, donderdag mocht hij zonder nationaliteit terugkeren en kreeg een tafeltje apart. Gelijk vanuit Hilversum ook de NOS met de camera in de aanslag. Klein, klein Nederland.
De tijd drong donderdagmorgen vroeg, want de cameraman moest om 11:00 ook nog bij Wilders zijn en hij had geen flauw idee wie die Verveen was en vroeg zich af hoe hij in godsnaam met mazzel in een half uur tijd vanaf de Coolsingel die moskee op Zuid kon bereiken?
Terstond dacht ik: ja, dit is eigenlijk allemaal gruwelijk geestig.

Verveen was de toegang tot de fractiekamer van D66 ontzegd en moest na aankomst ’s morgens zijn jas kwijt. Bodes wezen hem op de publieke kapstok. Daar hing ook de mijne.
Au.
In de raadszaal herleefden vervolgens de ouwe schooltijden, omdat de griffie het ruziënde D66-klasje vechtend uit elkaar had gehaald. Jos kwam te zitten op de stoel van waaraf voorheen het bimbambeieren van de eveneens verplaatste SGP-CU was gehoord.
En daar zat-ie dan.
Reden om zijn mobiel aan Judith Bokhove van GroenLinks te geven met het verzoek zijn eenzaamheid als beeld te vereeuwigen. Tijdens de lunch schonk ze hem vervolgens een beschermd onderkomen in haar fractie en toen hij ’s avonds rammelde van de honger speelde de PvdA als het Leger des Heils. Dankbaar twitterde Jos hoe hij aan de punt van de tafel meedeelde met een overgebleven portie van de afhaal-Chinees.
Toen er in de loop van de avond gestemd moest worden over het lot van D66-wethouder Langenberg vreesde even iedereen dat hij getergd zijn gram zou halen.
Schampert, De Kleijn, zelfs Poetin en Trump hielden hun adem in.

Maar net op tijd hervond hij zijn klasse. En eigenlijk was dat een publiciteitsstunt op zich en bewees het hoe wrokkig en tegelijkertijd liefdevol regionale politiek wel niet kan zijn.

Print Friendly, PDF & Email